Noko av det fine med konsollspel er at dei er latterleg dyre å laga. Den dyraste blockbusterfilmen frå Hollywood kan faktisk ikkje måla seg når det kjem til kostnadar. Og det som er dyrt er som kjent alltid bra?

På slutten av året 2008 kom det ein fin bunke påkosta spel. Eit av dei dyraste og kanskje mest gjennomarbeidde kom frå selskapet Lionhead i den trivelege engelske byen Guildford. I over fire år sat eit par hundre programmerarar, designarar og forfattarar og jobba på spreng. Sjefen var den visjonære og genierklærte Peter Molyneux. Resultatet, Fable 2, blei eit spel som kosta bort i mot ein milliard kroner.

Molyneux er ein entusiastisk type. Til tider, vil nok mange påstå, FOR entusiastisk: Etter lanseringa av første Fable måtte han gå offentleg ut og beklaga fordi spelet ikkje inneheld på langt nær det han hadde lova. Uansett: før lanseringa av Fable 2 gjekk han like friskt ut: Lionhead var, ifølgje Molyneux, i ferd med å lansera det beste spelet gjennom tidene. Var det så noko i det denne gongen?

Fable 2 vert ofte nevnt saman med Fallout 3. Dei kom ut omtrent samtidig og begge blei omtalt som “sandbox/action roleplaying adventure”. Begge fekk høg aldersgrense (16/18 år) og begge blei lansert med skjermbilder som viste ein hund som trofast sidekick til hovudpersonen. Ut over dette viste det seg å vera SVÆRT få likskapar. Der Fallout 3 er barskt, dystert og tidvis vanskeleg å koma levande gjennom, er Fable 2 lett, muntert og faktisk ganske barnsleg. Korleis har det seg då at eg likevel, etter tre timar i spelet, innsåg at eg digga det? Kanskje har det med min ekstremt gode vilje å gjera men eg tvilar på akkurat det. Høgst sansynleg har det å gjera med dei hundre millionar kronene. Spelet er så påkosta of forseggjort at ein blir mållaus. Det er eit strålande døme på at kombinasjonen: masse pengar, masse talent og rikeleg med visjonar er ein vinnande formel. Fable 2 har ei sjarmerande heltesoge i eventyrsetting, spekka med drama og fantastisk britisk humor. Visuelt er det gjennomdesigna, så fargerikt og levande at ein må gje seg ende over. Hovudpersonen vert i høgste grad forma av dei valg som spelaren tek og hunden vert etter kvart ein ven for livet. Sjølv etter at hovudhistoria er over kan ein gladeleg bruka timar (og døgn!) på å rusla rundt i Albion, dette samfunnet ein har blitt ein del av og satt sitt preg på. Molyneux tok kanskje munnen for full, som han jo alltid gjer, men Fable 2 er eit svært vellukka produkt på veldig mange måtar. Slik skal det rett og slett gjerast, slik skal hundre millionar kroner brukast. Molyneux har skjøna det, og hvis han no berre tjenar bra pengar på det og så gjev det håp for framtida.

Score: 83%

Løp og kjøp:
       

Kvar gong eg opnar forseglinga på eit spel er det vel vitande om at det ligg hardt arbeid og blodslit framfor meg. Verda skal som oftast reddast (eller i det minste justerast til det betre) og det vil kreva kanskje 50-100 timar av mitt liv. Utan kjennskap til Fallout-serien venta eg meg denne gongen eit typisk fartsfylt førsteperson skytespel, i same gate som Bioshock. Det stemte i grunnen brukbart men spelet er meir enn berre det. Fallout er også eit sandkassespel i god GTA-tradisjon med eit tumleområde på over 40 kvadratkilometer. I tillegg (og ikkje minst!) så er det eit rollespel der ein etter klassisk modell kan bygga opp sin karakter gjennom heile historia ut frå eigne handlingar og valg ein tar.

Vault 101
Det startar 268 år etter at Barack Obama kom til makta. Washington DC er ikkje heilt det same etter at kinesarane trykka på den store raude knappen. Byen er bomba i fillebitar og det herskar i stor grad anarki i det som er igjen av bygningar og infrastruktur. Karakteren din startar som 1-åring i ein av dei finare bunkersane, Vault 101, der eit litt klamt samfunn har fått utvikla seg, trygt avskjerma frå barbariet oppe på overflata. Å starta spelet som 1-åring, der ein faktisk kan kasta ball, prata babyspråk og leika med bilar, er ein fiks spelidé som fort kunne gått på trynet men det fungerer faktisk bra. På barnerommet finn du ei peikebok som tidleg innprentar skilnadar på ulike “skills” og “perks”. Sekvensane som baby, og etter kvart barn og ungdom, gjev på ein snedig måte dybde til både karakterar og univers.

Wastelands
Sjølvsagt må ein ut, livet i den trygge bunkersen blir fort ensformig. Oppe på overflata fins det derimot eit rikt menneske- og dyreliv. Og ein del midt i mellom: blodtørstige monstre og hissige mutantar. Ulike fraksjonar og enkeltpersonar har sine levebrød i restane av DC og ein kan velga sine alliansar og fiendar gjennom ein haug ulike oppdrag. Tilsiget av våpen og ammunisjon er svært begrensa, i allefall dei første timane i spelet, så litt ferdigheter i neveslagsmål kjem godt med. I tillegg kan ein, med litt trening, reparera utrangerte våpen ved hjelp av gamle reservedelar. Slik jobbar ein seg sakte opp i næringskjeden, etter kvart får ein med seg skyteglade kompisar og ein trofast liten schæferhund.

Trekk for dialog
Fallout 3 er mykje basert på sniking og skyting, det løner seg ofte å ligga lavt i terrenget og vurdera sine motstandarar. Dialog og møtet med andre menneske er og sentralt, og her er kanskje det svakaste med spelet: dialogane og karakterane blir ofte stive og flate. Til tross for stemmer frå strålande skodespelarar som Liam Neeson og sjølvaste Malcolm McDowell (A Clockwork Orange) så blir det altså ofte for tamt.

Nedlastbart innhald
Eit anna ankepunkt på Fallout 3 er at spelet er over når hovudhistoria er fortalt. Det kan altså vera femti uløyste sideoppdrag når rulleteksten går. Ei trøyst for dette (og eit smart grep frå dei som skal tjena pengar på spelet) er at ein kan kjøpa tilleggspakker. Først ute var Operation Anchorage, historia om den kinesiske invasjonen av Alaska. Allereie i februar kjem The Pitt, ei reise til det som er igjen av elvebyen Pittsburg. Ein får med andre ord bretta opp ermene i vinter: jobben må gjerast.

Score: 85%

Løp og kjøp: