Noko av det fine med konsollspel er at dei er latterleg dyre å laga. Den dyraste blockbusterfilmen frå Hollywood kan faktisk ikkje måla seg når det kjem til kostnadar. Og det som er dyrt er som kjent alltid bra?

På slutten av året 2008 kom det ein fin bunke påkosta spel. Eit av dei dyraste og kanskje mest gjennomarbeidde kom frå selskapet Lionhead i den trivelege engelske byen Guildford. I over fire år sat eit par hundre programmerarar, designarar og forfattarar og jobba på spreng. Sjefen var den visjonære og genierklærte Peter Molyneux. Resultatet, Fable 2, blei eit spel som kosta bort i mot ein milliard kroner.

Molyneux er ein entusiastisk type. Til tider, vil nok mange påstå, FOR entusiastisk: Etter lanseringa av første Fable måtte han gå offentleg ut og beklaga fordi spelet ikkje inneheld på langt nær det han hadde lova. Uansett: før lanseringa av Fable 2 gjekk han like friskt ut: Lionhead var, ifølgje Molyneux, i ferd med å lansera det beste spelet gjennom tidene. Var det så noko i det denne gongen?

Fable 2 vert ofte nevnt saman med Fallout 3. Dei kom ut omtrent samtidig og begge blei omtalt som “sandbox/action roleplaying adventure”. Begge fekk høg aldersgrense (16/18 år) og begge blei lansert med skjermbilder som viste ein hund som trofast sidekick til hovudpersonen. Ut over dette viste det seg å vera SVÆRT få likskapar. Der Fallout 3 er barskt, dystert og tidvis vanskeleg å koma levande gjennom, er Fable 2 lett, muntert og faktisk ganske barnsleg. Korleis har det seg då at eg likevel, etter tre timar i spelet, innsåg at eg digga det? Kanskje har det med min ekstremt gode vilje å gjera men eg tvilar på akkurat det. Høgst sansynleg har det å gjera med dei hundre millionar kronene. Spelet er så påkosta of forseggjort at ein blir mållaus. Det er eit strålande døme på at kombinasjonen: masse pengar, masse talent og rikeleg med visjonar er ein vinnande formel. Fable 2 har ei sjarmerande heltesoge i eventyrsetting, spekka med drama og fantastisk britisk humor. Visuelt er det gjennomdesigna, så fargerikt og levande at ein må gje seg ende over. Hovudpersonen vert i høgste grad forma av dei valg som spelaren tek og hunden vert etter kvart ein ven for livet. Sjølv etter at hovudhistoria er over kan ein gladeleg bruka timar (og døgn!) på å rusla rundt i Albion, dette samfunnet ein har blitt ein del av og satt sitt preg på. Molyneux tok kanskje munnen for full, som han jo alltid gjer, men Fable 2 er eit svært vellukka produkt på veldig mange måtar. Slik skal det rett og slett gjerast, slik skal hundre millionar kroner brukast. Molyneux har skjøna det, og hvis han no berre tjenar bra pengar på det og så gjev det håp for framtida.

Score: 83%

Løp og kjøp: